ജന്മഭൂമി യില്‍ നിന്ന് “അത്രമേല്‍ അകന്നവര്‍” അപ്രത്യക്ഷമായി.

3018

ബി.ജെ.പിയുടെ മുഖപത്രമായ ജന്മഭൂമി യില്‍ നിന്ന് “അത്രമേല്‍ അകന്നവര്‍” എന്ന കഥ അപ്രത്യക്ഷമായി.ജന്മഭൂമിയില്‍ 2014 ഏപ്രില്‍ 26ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച
അത്രമേല്‍ അകന്നവറുടെ കര്‍ത്താവ് ടി.എസ്. നീലാംബരനായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസ്സമായി ഈ കഥ സോഷ്യല്‍മീഡിയയില്‍ വലിയ ചര്‍ച്ചയ്ക്കാണ് വഴിവച്ചിരിക്കുന്നത്. ടി കെ ഹരീശിന്റെ മീശ എന്ന ക്യതിക്കെതിരെ സംഘപരിവാര്‍ രംഗത്ത് വന്നതോടെയാണ് ജന്മഭൂമിയില്‍ 2014 ഏപ്രില്‍ 26ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച
അത്രമേല്‍ അകന്നവര്‍ എന്ന കഥ വീണ്ടും പൊന്തി വന്നത്. മീശയില്‍രണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണത്തെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചാണ് ഭീഷണിയുമായി സംഘപരിവാര്‍ രംഗത്ത് വന്നത്. എന്നാല്‍ അത്രമേല്‍ അകന്നവരില്‍ പുരാണത്തിലെ അഹല്ല്യയുടെ കഥ സറ്റയറായി അവതിരിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മീശയില്‍ അശ്ലീലം ആരോപിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ,’അത്രമേല്‍ അകന്നവരിലെ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍എങ്ങനെ ന്യായികരി്ക്കാനാകുമെന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ സജിവമായിരിക്കുന്ന ചോദ്യം.അത്രമേല്‍ അകന്നവര്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം വരെ ജന്മഭൂമി ഓണ്‍ലൈനില്‍ ലഭ്യമായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ ഇന്നലെ മുതല്‍ കഥ ഡിലീറ്റായിരിക്കുകയാണ്..ഇതോടെ സംഘപരിവാറിന്റെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞ് വീണിരിക്കുന്നതായാണ് സോഷ്യല്‍മീഡിയ ആരോപിക്കുന്നത് ഏതായാും ജന്മഭൂമി ഡിലീറ്റ് ചെയ്യ്ത കഥ ഇപ്പോള്‍ വൈറലാകുകയാണ്..കഥയുടെ പൂര്‍ണ്ണരൂപം താല്പര്യമുള്ളവര്‍ മാത്രം വായിക്കുക.>

നരച്ചു നീണ്ട താടിരോമങ്ങള്‍ അവള്‍ക്ക് അറപ്പുളവാക്കി. വൃദ്ധതാപസ്സന്റെ തടിച്ചുതുങ്ങിയ ശരീരഭാരത്തെക്കാള്‍ അവള്‍ക്ക് അസഹ്യമായിത്തോന്നിയത് ആ ജടയും താടിയും അതില്‍നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വൃത്തികെട്ട ഒരുതരം നാറ്റവുമായിരുന്നു. അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെപ്പൂട്ടി, മനസ്സും.

മരവിച്ച മനസ്സുമായി കിടക്കുന്ന നഗ്‌നകന്യകയുടെ ശരീരത്തിനുമേല്‍ ഗൗതമന്‍ ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കയറി. ആയിരമായിരം ആദിത്യഹൃദയമന്ത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സിദ്ധി വരുത്തിയ താപസമേനി കാമത്തിന്റെ കനല്‍ക്കുത്തുകളേറ്റ് പുളഞ്ഞു. തന്റെ സങ്കല്‍പ്പത്തിനും എത്രയോ മേലെയാണ് അവളുടെ സൗന്ദര്യമെന്നയാളോര്‍ത്തു.

അവളുടെ പന്തൊക്കും മുലകളും ചന്തമേറും തുടക്കാമ്പും ഭംഗിയായി വര്‍ണ്ണിച്ച തുഞ്ചത്താചാര്യന് അയാള്‍ മനസാ പ്രണാമമര്‍പ്പിച്ചു. കവികള്‍ക്ക് മൂന്നാംകണ്ണുണ്ടെന്ന് പറയുന്നതെത്ര ശരിയാണ്. അല്ലെങ്കിലവളുടെ സൗന്ദര്യം ആചാര്യന്‍ ഉള്‍ക്കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതെങ്ങനെ? അടങ്ങാത്ത ആര്‍ത്തിയോടെ ആ സൗന്ദര്യം നുകരാന്‍ തത്രപ്പെട്ട് അയാള്‍ അവളിലേക്കാഴ്ന്നു.

അഹല്യ-അതാണവളുടെ പേര്-ഒന്നുമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശരീരത്തില്‍നിന്നും മനസ്സ് വേര്‍പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു അവള്‍. മോഹിച്ചതൊന്നുമല്ല തനിക്ക് ലഭിച്ചത്. രാമായണം മെഗാസീരിയലിലെ കൃഷ്ണനായഭിനയിച്ച നിതീഷ് ഭരദ്വാജിനെപ്പോലൊരു ഭര്‍ത്താവിനെയാണവള്‍ മോഹിച്ചത്. ഇന്ദ്രനെപ്പോല്‍ കാമകലയില്‍ നിപുണനായ സുന്ദരനായ ഒരു ഗന്ധര്‍വനെ. കേരളത്തില്‍ പണ്ട് ഒരു കവി പാടിയപോലെ പ്രാണനാഥന്‍ തനിക്ക് നല്‍കാന്‍ പോകുന്ന പരമാനന്ദരസത്തെ അവളും കിനാവു കണ്ടിരുന്നു. അംഗത്തടത്തില്‍ ഇരുത്തുന്നതും കോംഗ്കത്തടത്തില്‍ തലോടുന്നുതുമുള്‍പ്പെടെ.

മുനിയുടെ ശാപം ഭയന്നാവണം പിതാവ് എതിര്‍പ്പൊന്നും പറയാതെ അവളെ ഗൗതമന് നല്‍കിയത്. ഇന്നാണ് അവളയാളെ ശരിക്കുമൊന്ന് കാണുന്നതുതന്നെ. സിദ്ധനായ മുനിശ്രേഷ്ഠന് നല്‍കാനൊരുങ്ങുന്ന കാര്യം പിതാവ് സൂചിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ എതിര്‍ത്തിരുന്നതാണ്. ആവുംമട്ട് കരഞ്ഞും ബഹളം വച്ചും എതിര്‍ത്തുനോക്കി. ഒടുവില്‍ തോഴിമാരാണ് ഒരുവിധത്തില്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചത്. അവരാണ് പറഞ്ഞത് മുനിമാരാണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ സമര്‍ത്ഥന്മാരെന്ന്. എന്തിന് വാത്സ്യായനന്‍ പോലും മുനിയായിരുന്നില്ലേയെന്ന് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു ഒരുത്തി വലതുകാല്‍ വച്ച് മണിയറയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ തന്നെ ആ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം തെറ്റി. ദിവസങ്ങളോളം പട്ടിണികിടന്നവന്റെ ആര്‍ത്തിയായിരുന്നു മുനിശ്രേഷ്ഠന്. ആയിരം വര്‍ഷമേഘങ്ങളായി ഗൗതമകാമം പെയ്‌തൊഴിയുമ്പോഴും അവള്‍ നിശ്ചേഷ്ടയായി കിടന്നു. കല്ലായിപ്പിറന്ന ഒരഹല്യയെപ്പോലെ. പിന്നെപ്പിന്നെ അതൊരു അനുഷ്ഠാനമായി.

ഏഴര വെളുപ്പിനെണീറ്റ് മഞ്ഞുപോലെ തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കുന്നതുപോലെ… പൂക്കളും ദര്‍ഭയും ചമതയുമെല്ലാം ഒരുക്കുന്നതുപോലെ പാല്‍ക്കഞ്ഞിയും പഴങ്ങളും വിളമ്പുന്നതു പോലെ… അവള്‍ ഗൗതമനു മുന്നില്‍ സ്വയം വിളമ്പി. കല്ലായിക്കിടന്നു. ഒരുനാള്‍ എന്നെങ്കിലുമൊരുനാള്‍ അവളുടെ ഗന്ധര്‍വന്‍ തന്നെത്തേടി വരുമെന്നവള്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു പിന്നെയവള്‍ക്കെല്ലാം. ഒടുവില്‍ അവന്‍ വന്നു. ഒരു മിസ്ഡ് കോളായി, ചാറ്റായി… ചാറ്റലായി… ഇടിയായി… മഴയായി… പേമാരിയായി അവന്‍ വന്നു. പ്രഭാതവന്ദനത്തിനായി മഹാമുനി നദിക്കരയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട ഉടനെ അവളുടെ മൊബെയില്‍ ഫോണ്‍ ചിലച്ചു. അങ്ങേത്തലക്കല്‍ ഇന്ദ്രനായിരുന്നു. ‘ഐരാവതത്തിന്റെ പുറത്ത് വരരുത്. പര്‍ണശാലയ്ക്ക് മുന്നില്‍ പാര്‍ക്കിങ്ങിന് ഇടമില്ല. തന്നെയുമല്ല ആളുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കും. വല്ല ഓട്ടോയും പിടിച്ച് വന്നാല്‍ മതി. പാല്‍ക്കാരന്റെയോ പത്രവിതരണക്കാരന്റെയോ വേഷമാണുത്തമം. മഹാമുനിയുടെ വേഷം തന്നെ കെട്ടിയാലും തരക്കേടില്ല.’

അവള്‍ മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കി. പതിനഞ്ചുമിനുട്ടിനുള്ളില്‍ ഓട്ടോറിക്ഷ പര്‍ണശാലക്കു മുന്നിലെത്തി. പട്ടണം റഷീദിനെ കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് മേക്കപ്പ് ശരിയായിരുന്നില്ല. കാവിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു രൂപം. ഒരു മിന്നല്‍പോലെ പര്‍ണശാലയുടെ വാതില്‍ തുറന്നടഞ്ഞു. അധ്യാത്മരാമായണം വായിച്ചതു മുതല്‍ നിന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ചെന്തൊണ്ടി വായ്മലരും പന്തൊക്കും മുലകളും ചന്തമേറീടുന്ന തുടക്കാമ്പും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു. അവന്‍ പറഞ്ഞു.

അവള്‍ ലജ്ജയാല്‍ കുനിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവന് അനുമതി നല്‍കി. കന്യകാത്വത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത വാതിലുകള്‍ തുറക്കുന്നതിന്റെ സുഖം അവളാദ്യമായി മനസ്സുകൊണ്ടറിഞ്ഞു. (വിവരണം ഇവിടെ നിര്‍ത്തുന്നു. എഴുത്തുകാരന്‍ വിട്ടുപോയഭാഗങ്ങള്‍ വായനക്കാരന് സൗകര്യംപോലെ മനസ്സില്‍ കാണാവുന്നതാണ്. കോപ്പി റൈറ്റ് ബാധകമല്ല).

‘ഛെ….നിര്‍ത്ത്.’ ഗൗതമന്‍ കാറ്റിലാടുന്ന ആലിലപോലെ വിറച്ചു. ‘താന്‍ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവിടെ നടന്നതെല്ലാം എനിക്കറിയാം.’ മുനി കഥാകൃത്തിന്റെ കഴുത്തിന് കയറിപ്പിടിച്ചു.’

‘ഇനി ഞാന്‍ പറയാം.’ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പര്‍ണശാലയുടെ വാതില്‍ അകത്തുനിന്ന് കുറ്റിയിട്ടിരുന്നു. വിളിച്ചിട്ട് വാതില്‍ തുറക്കാതായതോടെയാണ് കിളിവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്കെത്തി നോക്കിയത്.’ ഗൗതമന്‍ കൂടിയിരുന്നവരോടായിപ്പറഞ്ഞു. അവര്‍ കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ കഥാകൃത്തിനു ചുറ്റും കൂടിയവരായിരുന്നു. ഗൗതമന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് ഒരു ക്ഷമാപണത്തിന്റെ ശൈലിയുണ്ടായിരുന്നു. ‘അവന്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ സുഖാലസ്യത്തില്‍ മയങ്ങുന്നു. ദിവ്യചക്ഷുസ്സുകൊണ്ട് നാം എല്ലാം അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ലഹരിയില്‍ മയങ്ങുന്ന അവളുടെ നഗ്‌നമേനി കണ്ടപ്പോള്‍ ക്രോധമല്ല… കാമമാണ് നമുക്ക് തോന്നിയത്.

വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തുകയറി. മഹാമുനി ഒരു നിമിഷം മൗനമായി. കണ്ണുകളടച്ചു. താടിയുഴിഞ്ഞു. പിന്നെത്തുടര്‍ന്നു. ‘എന്റെ ബുദ്ധിമോശം. ഞാനവളെ പ്രാപിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി. കണ്ണുകള്‍ തുറക്കാതെ തന്നെ അവളെന്നെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു. അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ അവനെ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു അപ്പോഴും.’ ഗൗതമന്‍ കിതച്ചു… വിയര്‍ത്തു. പിന്നെ താന്‍ തെറ്റുകാരനല്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി ‘നിങ്ങള്‍ക്കറിയ്യ്യോ… അവളവന്റെ പേര് എന്റെ ചെവിയില്‍ വിളിച്ചപ്പോ… കല്ലായിപ്പോയത് ഞാനാ….’
കേള്‍വിക്കാര്‍ നിശബ്ദരായി. ഗൗതമന്‍ തേങ്ങലടക്കി. ‘ഞ്ഞാനവളെ ശപിച്ചിട്ടില്ല… പക്ഷേ അതിനുശേഷം ഞങ്ങള്‍ ഇതുവരെ പരസ്പ്പരം മിണ്ടിയിട്ടില്ല…കണ്ടിട്ടില്ല…..തൊട്ടിട്ടില്ല…. ഒരേ കൂരക്കു കീഴില്‍ പരസ്പ്പരം അറിയാതെ.’ അയാള്‍ പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തി.

കമണ്ഡലുവും യോഗദണ്ഡും കയ്യിലെടുത്ത് ഗൗതമന്‍ പോകാനിറങ്ങി. ഗൗതമന്റെ ആക്രമണത്തില്‍ വേദനിച്ച കഴുത്തു തടവിക്കൊണ്ട് കഥാകൃത്ത് ബാക്കിഭാഗം പൂരിപ്പിക്കാനൊരുങ്ങി. ഗൗതമനും അഹല്യയും തമ്മില്‍ ഒരു വാക്കു മിണ്ടിയിട്ട് ഇപ്പോള്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളായിക്കാണും. ഋതുക്കള്‍ ഏറെ മാറിവന്നു. വെയിലും മഴയും കാറ്റും മഞ്ഞും ഏറെ വന്നുപോയെങ്കിലും അവരുടെ മഹാമൗനത്തിനും ശിലാദാര്‍ഢ്യത്തിനും മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പരസ്പ്പരം പൊറുക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

കുടുംബക്കോടതിയിലും കൗണ്‍സിലിങ്ങിലും ആ പ്രശ്‌നം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടില്ല. ന്യായം ആരുടെ പക്ഷത്തെന്ന് എങ്ങനെ പറയും ഇതായിരുന്നു ബഹുമാനപ്പെട്ട നീതിപീഠം നേരിട്ട പ്രശ്‌നം. അങ്ങനെ നാളാഴ്ച പക്കങ്ങള്‍ മാസങ്ങളായും വര്‍ഷങ്ങളായും നൂറ്റാണ്ടുകളായും പെരുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആയിടക്കൊരിക്കലാണ് അവര്‍ ഗൗതമനേയും അഹല്യയേയും തേടിയെത്തിയത്. രാമനെന്നും ലക്ഷ്മണനെന്നുമായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് പേര്. വഴിതെറ്റിയാണോ അവര്‍ വന്നതെന്ന് ആരും സംശയിച്ചുപോകും. ഒരുപാടലഞ്ഞ് ക്ഷീണിതരായിരുന്നു ഇരുവരും. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങള്‍. ഷേവു ചെയ്യാത്തതുമൂലം ചെറിയ കുറ്റിത്താടി. വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായെന്ന് തോന്നും.

പക്ഷേ അവര്‍ വഴിതെറ്റിവന്നതായിരുന്നില്ല. അഹല്യയുടേയും ഗൗതമന്റേയും വീടന്വേഷിച്ചു വരികയായിരുന്നു. ‘അതിഥികള്‍ക്ക് കുടിക്കാനെന്തെങ്കിലും.’ അഹല്യ ആതിഥേയ മര്യാദ കാണിച്ചു. ‘സംഭാരമാവാം.’ ലക്ഷ്മണന്‍ പറഞ്ഞു. രാമന്‍ തലയാട്ടി. ‘അയ്യോ സംഭാരമില്ല. കാപ്പിയോ ചായയോ മതിയെങ്കില്‍.’ ‘മതി. കാപ്പി മതി. മധുരം കുറക്കണ്ട.’ ഏറെക്കാലം കൂടിയാണ് ആ കാനനഗൃഹത്തില്‍ രണ്ടതിഥികള്‍ വരുന്നത്. അവരെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നറിയാതെ ഗൗതമനും വിഷമിച്ചു. തങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള പിണക്കമെങ്ങാന്‍ ഇവരറിയുമോ… എങ്കില്‍പ്പിന്നെ അതുനാട്ടില്‍ പാട്ടാവും.

ഇനി വല്ല ഒളിക്യാമറയുമായാണോ വരവ്. ഗൗതമന്റെ പരിഭ്രമം രാമലക്ഷ്മണന്മാര്‍ക്ക് കൗതുകമായി. അവര്‍ പരസ്പ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ‘പരിഭ്രമിക്കേണ്ട. ഞങ്ങള്‍ ഇതിവിടെ തരാന്‍ വന്നതാണ്. ഒരു പുസ്തകമാണ്. അധ്യാത്മരാമായണം. തുഞ്ചത്താചാര്യന്‍ എഴുതിയത്. ഒരു ഭാര്യയുടേയും ഭര്‍ത്താവിന്റേയും കഥയാണ്. സൗകര്യപ്പെടുമ്പോള്‍ വായിക്കണം രണ്ടാളും.’

അവര്‍ പോകാനിറങ്ങി. ഗൗതമനും അഹല്യയും പുസ്തകം വായിച്ചെന്നും അവര്‍ക്കിടയിലെ പിണക്കം തീര്‍ന്നെന്നുമാണ് പിന്നെക്കേട്ടത്. ഞാന്‍ പിന്നെ അതേക്കുറിച്ചന്വേഷിക്കാന്‍ പോയില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ നമ്മളെന്തിന് എത്തിനോക്കണം. കഥാകൃത്ത് പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തി